Υπάρχει ένα φάρμακο που κανένα εργοστάσιο στον κόσμο δεν μπορεί να παρασκευάσει. Δεν συντίθεται σε εργαστήριο, δεν εισάγεται, δεν αγοράζεται. Η μοναδική του πηγή είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Και ο μόνος τρόπος να υπάρξει είναι κάποιος, κάποια στιγμή, να αποφασίσει να το προσφέρει.

Ποιος μπορεί να δώσει αίμα

Das verbreitetste Missverständnis lautet, Blut werde von „den Blutspendern“ gegeben — einer eigenen Kategorie von Menschen, irgendwelchen anderen. Das stimmt nicht.

Η πιο διαδεδομένη παρανόηση είναι ότι το αίμα το δίνουν «οι αιμοδότες» — μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων, κάποιοι άλλοι. Δεν ισχύει.
Αίμα δίνουν όλοι οι υγιείς άνθρωποι. Οι συμπολίτες μας. Εμείς οι ίδιοι. Άνδρες και γυναίκες, απλοί πολίτες και άρχοντες του χωριού. Δεν υπάρχουν διακρίσεις και δεν υπάρχουν εξαιρέσεις: αρκεί κανείς να είναι υγιής και εντός των ηλικιακών ορίων που θέτει η υπηρεσία αιμοδοσίας.

Δεν χρειάζεται να είσαι ήρωας. Αρκεί να είσαι υγιής.

Γιατί η ανάγκη δεν σταματά ποτέ

Το αίμα δεν αποθηκεύεται επ' αόριστον. Έχει περιορισμένη διάρκεια ζωής — λίγες μόλις εβδομάδες για τα ερυθρά αιμοσφαίρια και ακόμη λιγότερο για τα αιμοπετάλια. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φιάλη που δίνεται σήμερα δεν καλύπτει το αύριο. Η ανάγκη δεν είναι εποχική· είναι διαρκής και επαναλαμβανόμενη.

Αίμα χρειάζονται τα θύματα τροχαίων και εργατικών ατυχημάτων. Οι ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργείο. Οι γυναίκες σε δύσκολο τοκετό. Οι ογκολογικοί ασθενείς κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους. Και, με ιδιαίτερη ένταση στη χώρα μας, οι πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία, που χρειάζονται μεταγγίσεις σε τακτική βάση, εφ' όρου ζωής.

Η κοινωνική διάσταση: γιατί το λέμε πολιτισμό

Η εθελοντική αιμοδοσία είναι από τις ελάχιστες πράξεις αλληλεγγύης που παραμένουν εντελώς ανώνυμες. Ο αιμοδότης δεν γνωρίζει ποιον βοηθά. Ο ασθενής δεν μαθαίνει ποτέ ποιος τον βοήθησε. Δεν υπάρχει ευχαριστώ, δεν υπάρχει αντάλλαγμα, δεν υπάρχει αναγνώριση. Υπάρχει μόνο η πράξη.

Ακριβώς γι' αυτό η αιμοδοσία λειτουργεί ως μέτρο της ωριμότητας μιας κοινωνίας. Δείχνει αν οι άνθρωποι μιας κοινότητας είναι διατεθειμένοι να δώσουν κάτι από τους ίδιους τους εαυτούς τους σε κάποιον που δεν θα συναντήσουν ποτέ.

Για ένα χωριό, όμως, υπάρχει και μια πολύ πιο πρακτική διάσταση. Όταν συμβεί το απρόοπτο —ένα ατύχημα, ένα επείγον χειρουργείο, μια επιπλοκή— η οικογένεια βρίσκεται ξαφνικά να ψάχνει αίμα μέσα σε λίγες ώρες, σε μια στιγμή που δεν έχει τη δύναμη ούτε να σκεφτεί. Μια οργανωμένη τράπεζα αίματος σημαίνει ότι αυτό το ψάξιμο δεν χρειάζεται να γίνει. Το αίμα υπάρχει ήδη. Έχει δοθεί από πριν, από τους γείτονες, για κάποιον που ακόμη δεν ήξεραν ότι θα το χρειαστεί.

Στο χωριό μας, κανείς δεν μένει μόνος του σε ανάγκη.

Η ιστορία της ομάδας μας

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Χατζηγιώργης», ευαίσθητος στα ζητήματα υγείας των κατοίκων του χωριού, μερίμνησε από τον πρώτο κιόλας χρόνο της ίδρυσής του για τις ελλείψεις στη νοσηλευτική περίθαλψη. Εξόπλισε το Αγροτικό Ιατρείο με οξυγόνο, κλίβανο, θερμοκοιτίδα και καρδιογράφο, ενώ παράλληλα ίδρυσε ομάδα αιμοληψίας, προσφέροντας αφιλοκερδώς αίμα σε όσους κατοίκους το είχαν ανάγκη.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η ομάδα αδρανοποιήθηκε, λόγω των δυσκολιών στη διατήρηση της τράπεζας αίματος. Η επανασύστασή της ήρθε το 2002 και η δραστηριοποίησή της υπήρξε άμεση: μόλις τρία χρόνια αργότερα, το 2005, ο Σύλλογος βραβεύθηκε από το Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας ως η καλύτερη τράπεζα αίματος του νομού, τόσο για τη συλλογή όσο και για τη διατήρησή της.

Η τράπεζα αίματος άντεξε ακόμη και στον διετή αποκλεισμό των ετών 2007–2008, όταν εμφανίστηκε μελιταίος πυρετός στον Θεολόγο. Και το 2010, στις δύο αιμοδοτικές περιόδους της άνοιξης και του φθινοπώρου, σημείωσε ρεκόρ προσφοράς και συλλογής φιαλών, αναπληρώνοντας τα χαμένα χρόνια.

Έκτοτε οι αιμοληψίες συνεχίζονται σταθερά, δύο φορές τον χρόνο. Σήμερα η τράπεζα αίματος του Συλλόγου διαθέτει αποθεματικό που ξεπερνά τις 250 φιάλες — ένα δίχτυ ασφαλείας που χτίστηκε φιάλη τη φιάλη, από ανθρώπους του χωριού, για ανθρώπους του χωριού.

Τα συνθήματά μας:

Πολιτιστικός Σύλλογος «Chatzigiorgis» — Τμήμα Αιμοδοσίας